Για τον τραγικό θάνατο συναδέλφισσας
Ο θάνατος της συναδέλφισσας Σοφίας Χρηστίδου αποτελεί ένα τραγικό γεγονός που συγκλονίζει την εκπαιδευτική κοινότητα. Το ΔΣ της Α΄ ΕΛΜΕ εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά της και στους συναδέλφους της.
Το τραγικό αυτό γεγονός επαναφέρει με οδυνηρό τρόπο στο προσκήνιο την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στα σχολεία, ως αποτέλεσμα της διαχρονικής αντιεκπαιδευτικής πολιτικής όλων των κυβερνήσεων. Το περιστατικό αυτό δεν μπορεί να ιδωθεί ως ένα «μεμονωμένο γεγονός.
Αναδεικνύει το γεγονός ότι η κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας έχουν αφήσει τους εκπαιδευτικούς χωρίς ουσιαστική στήριξη απέναντι στις ολοένα αυξανόμενες απαιτήσεις και πιέσεις της καθημερινής σχολικής πραγματικότητας που είναι αποκαλυπτική: πολυπληθή τμήματα, μετακινήσεις σε 4 και 5 σχολεία, υποχρεωτικές υπερωρίες, εντατικοποίηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, ελλιπής στήριξη των σχολικών μονάδων με κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους, με συμβούλους παιδαγωγικής ευθύνης που ασχολούνται με την αξιολόγηση και ένα διαρκώς αυξανόμενο βάρος ευθυνών στους εκπαιδευτικούς.
Οι εκπαιδευτικοί βάλλονται από παντού. Χωρίς την αναγνώριση που αξίζει στο εκπαιδευτικό τους έργο. Απαξιώνονται οικονομικά, επαγγελματικά, επιστημονικά. Βιώνουν εντατικοποίηση, ανασφάλεια, πίεση και εξουθένωση. Στοχοποιούνται και ενοχοποιούνται. Ηλεκτρονικές πλατφόρμες καταγγελιών, διαρκείς απειλές, πογκρόμ πειθαρχικών διώξεων, νέο πειθαρχικό, επιβολή ενός ασφυκτικού διοικητικού αυταρχισμού, αξιολόγηση-πειθάρχηση και ανταγωνισμός, μετατρέπουν τον εκπαιδευτικό από παιδαγωγό σε υπό επιτήρηση υπάλληλο, εύκολο εξιλαστήριο θύμα για οτιδήποτε συμβαίνει στο σχολείο και στην κοινωνία γενικότερα, μέσα σε ένα σχολείο όπου το οξυγόνο λιγοστεύει.
Την ίδια στιγμή, μέσα στο σχολείο αντανακλώνται οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που βιώνουν οι μαθητές και οι οικογένειές τους, η εξάντληση από το άγχος των εξετάσεων και των φροντιστηρίων, που θα γιγαντωθούν ακόμη περισσότερο αν εφαρμοστεί το λεγόμενο «εθνικό απολυτήριο», κάνοντας το σχολείο ακόμη πιο πιεστικό και αποκρουστικό για τα παιδιά.
Όλη αυτή η κατάσταση δεν μπορεί παρά να μας γεμίζει οργή.
Η αναζήτηση ευθυνών ανάμεσα στους μαθητές του σχολείου, στον σύλλογο διδασκόντων ή στους γονείς συσκοτίζει το μεγάλο πρόβλημα: την εργασιακή, παιδαγωγική και ανθρώπινη απαξίωση των εκπαιδευτικών από την αντιεκπαιδευτική πολιτική που εφαρμόζεται διαχρονικά.
Ταυτόχρονα υπονομεύονται συστηματικά βασικές δομές στήριξης του δημόσιου σχολείου και των μαθητών, ιδιαίτερα όσων αντιμετωπίζουν αυξημένα μαθησιακά, ψυχολογικά, κοινωνικά προβλήματα. Τμήματα ένταξης που υπολειτουργούν, παράλληλη στήριξη που ουσιαστικά υπονομεύεται, εκπαιδευτικοί μετακινούμενοι σε πολλά σχολεία, χιλιάδες αναπληρωτές σε μόνιμη ανασφάλεια. Σήμερα στα σχολεία δεν υπάρχουν όχι μόνο ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, βοηθητικό προσωπικό κ.ά., ενώ σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχουν ούτε εκπαιδευτικοί κι ας βρισκόμαστε προς το τέλος της χρονιάς. Την ίδια στιγμή προωθούν απροκάλυπτα την πολιτική των διώξεων και της καταστολής απέναντι στους εκπαιδευτικούς, ενισχύοντας παράλληλα την πορεία εμπορευματοποίησης και υποβάθμισης του δημόσιου σχολείου.
Αντί το Υπουργείο Παιδείας να ενισχύσει τη συλλογική λειτουργία της σχολικής κοινότητας, προωθείται συστηματικά η λογική της ατομικής ευθύνης και της ατομικής λύσης. Όταν προκύπτουν προβλήματα στο σχολείο, η απάντηση δεν είναι η ενίσχυση των δομών, της συνεργασίας και της στήριξης. Η απάντηση είναι η ενοχοποίηση: των μαθητών, των οικογενειών τους και τελικά των ίδιων των εκπαιδευτικών. Με αυτό τον τρόπο ενεργοποιούνται τα πιο σκοτεινά αντανακλαστικά μιας κοινωνίας που μοιάζει ολοένα και περισσότερο με αρένα, όπου κυριαρχεί ο κοινωνικός κανιβαλισμός και η αναζήτηση ενόχων. Εκπαιδευτικοί και μαθητές εμφανίζονται εναλλάξ ως θύματα και θύτες ο ένας του άλλου, ενώ στην πραγματικότητα είναι και οι δύο θύματα της ίδιας αντιλαϊκής αντιεκπαιδευτικής πολιτικής.
Φυσικά, δεν αρκεί μόνο η διερεύνηση των γεγονότων αν και αυτό είναι αναγκαίο και πρέπει να γίνει. Το πιο σημαντικό είναι να παρθούν άμεσα μέτρα για την ουσιαστική στήριξη των εκπαιδευτικών και να ανατραπούν οι άθλιες πολιτικές που απαξιώνουν το έργο και την αξιοπρέπειά μας. Η Διεύθυνση Ανατολικής Θεσσαλονίκης, αντί να λειτουργεί ως στήριγμα των σχολείων, αντί να συμβάλει στην επίλυση προβλημάτων που ξεπηδούν από ιδιαίτερες συνθήκες και καταστάσεις, έγκαιρα με διακριτικότητα και ενσυναίσθηση, έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον έντονου διοικητισμού, ασφυκτικών πιέσεων και ελέγχου, εργασιακής εξουθένωσης, παραβίασης των εργασιακών και συνδικαλιστικών μας δικαιωμάτων. Την ίδια στιγμή, προβλήματα που εμφανίζονται στα σχολεία είναι γνωστά στη διοίκηση, χωρίς όμως να λαμβάνονται έγκαιρα τα απαραίτητα μέτρα στήριξης. Όταν γνωρίζει και δεν παρεμβαίνει ουσιαστικά, δεν μπορεί να μετακυλύει την ευθύνη αποκλειστικά στον εκπαιδευτικό της τάξης.
Τα σχολεία οφείλουν να είναι χώροι αγωγής, γνώσης, χώροι με σαφή πλαίσια και όρους δημοκρατικής λειτουργίας, χώροι ηρεμίας, σεβασμού και ανοχής, όπου δικαιούμαστε να εργαζόμαστε με ασφάλεια και συνεργατικότητα. Όμως, όταν όλα αυτά δεν είναι πλέον αυτονόητα αλλά βάλλονται, οφείλουμε να τα διεκδικήσουμε με την καθημερινή πράξη μας, συσπειρωμένοι γύρω από τα Σωματεία μας, προστατεύοντας ο ένας τον άλλον, για να μην κατισχύσει ένα σχολείο που ασφυκτιά και κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν χώρο επιτήρησης, φόβου και εξουθένωσης των ανθρώπων που το υπηρετούν. Γιατί ένα σχολείο που ασφυκτιά δεν μπορεί να μορφώσει ελεύθερους ανθρώπους.
Επιτακτική όσο ποτέ σήμερα η ανάγκη οργάνωσης αποφασιστικού αγώνα για την ανατροπή των πολιτικών που μας συνθλίβουν. Για ένα σχολείο δημόσιο, δωρεάν, ανθρώπινο, δημοκρατικό και ελεύθερο που θα χωρά όλους τους μαθητές, εκπαιδευτικούς και όλη τη γνώση. Για την παιδαγωγική και εργασιακή μας αξιοπρέπεια!
Απαιτούνται μέτρα τώρα, με βάση τις διεκδικήσεις του κλάδου, για την πραγματική στήριξη και προστασία των εκπαιδευτικών. Δεν θα είναι αύριο αργά, είναι ήδη αργά.
Η ευθύνη για τα προβλήματα που οξύνονται μέσα στα σχολεία βαραίνει το Υπουργείο Παιδείας και τη διοίκηση της εκπαίδευσης, που γνωρίζουν πολύ καλά την πραγματική κατάσταση των σχολείων, αλλά συνειδητά την αγνοούν. Καλούμε τη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης και την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας να αντιμετωπίσουν άμεσα τα προβλήματα.
· Καλούμε το ΔΣ της ΟΛΜΕ να αναλάβει εδώ και τώρα αγωνιστικές πρωτοβουλίες για την υπεράσπιση της εργασιακής και παιδαγωγικής υπόστασης των εκπαιδευτικών, προχωρώντας στην προκήρυξη πανεκπαιδευτικής κινητοποίησης μέσα στον Μάρτη.
Καλούμε όλους τους συναδέλφους σε παράσταση διαμαρτυρίας
στη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης την Παρασκευή 13/03 στις 2.30μμ και
στην ΠΔΕ Κεντρικής Μακεδονίας τη Δευτέρα 16/03 στις 2.15μμ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου