Συμμετοχή της Α΄ ΕΛΜΕ στην Πανελλαδική σύσκεψη Ομοσπονδιών - Εργατικών Κέντρων - Σωματείων - Συνδικαλιστών

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το ΔΣ της Α΄  ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης συμμετέχει στην Πανελλαδική σύσκεψη Ομοσπονδιών - Εργατικών Κέντρων - Σωματείων - Συνδικαλιστών

ΣΑΒΒΑΤΟ 4 ΑΠΡΙΛΗ – 9πμ – ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ (ΚΛΕΙΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ ΝΗΑΡ ΗΣΤ)

«ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ»

Σε έναν κόσμο που φλέγεται από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις επεμβάσεις, σε έναν κόσμο όπου η ανθρώπινη ζωή ευτελίζεται και λαοί μακελεύονται, σε έναν πόλεμο που παίρνει τέτοια παγκόσμια διάσταση – για πρώτη φορά μετά από 81 χρόνια – και που η ελληνική κυβέρνηση μας έχει εμπλέξει, διέξοδο θα δώσει μόνο ο οργανωμένος λαός στον δρόμο για την ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας.

Ζούμε καταστάσεις που η ανθρωπότητα είχε να ζήσει ολόκληρες γενιές. Η ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν και η κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή από τα κράτη τρομοκράτες των ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν οξύνει όλες τις αντιθέσεις του συστήματος. Αντιθέσεις που σχετίζονται με τον αδυσώπητο ανταγωνισμό ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Όλες οι περιφερειακές συγκρούσεις στον Ειρηνικό, ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ/ ΝΑΤΟ- ΕΕ και Ρωσίας που μαίνεται εδώ και 4 χρόνια στην Ουκρανία, οι επεμβάσεις σε χώρες όπως η Βενεζουέλα, οι απειλές σε άλλες όπως στην Κούβα, είναι επεισόδια αυτού του γενικευμένου πολέμου που κλιμακώνεται από τους ληστές – καπιταλιστές για τα κέρδη, τις πηγές ενέργειας και σπάνιων γαιών, τους δρόμους μεταφοράς ενέργειας και εμπορευμάτων.

Με ευθύνη της κυβέρνησης η χώρα εμπλέκεται σε έναν βάρβαρο πόλεμο που εξαπλώνεται στη Μέση Ανατολή, στη Μεσόγειο, που μπορεί να γενικευτεί. Έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε ορμητήριο πολέμου σπέρνοντας βάσεις παντού, αξιοποιώντας λιμάνια και αεροδρόμια, δίνοντας γη και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές ενώ στα σχέδιά τους είναι και η αποστολή νέων στρατευμάτων εκτός των συνόρων. Αυτή η πολιτική είναι που μετατρέπει τον λαό μας σε στόχο. Ο δικός τους πόλεμος δεν είναι και δικός μας.

Η αποστολή στρατευμάτων στην Κύπρο δεν αφορά την ασφάλεια του λαού μας ή του Κυπριακού λαού αλλά για την ασφάλεια των βρετανικών βάσεων, των αμερικανικών δυνάμεων που στρατοπεδεύουν εκεί. Αυτός ο βρώμικος πόλεμος δε γίνεται για τους λαούς. Γίνεται για τα κέρδη των ιμπεριαλιστών.

Έξω οι βάσεις των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ από τη χώρα μας. Έξω η Ελλάδα από τον βρώμικο πόλεμο.

Καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και στα κόμματα που συμφωνούν με τους μακελάρηδες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Τα δάκρυά τους είναι ψεύτικα. Όλοι αυτοί μαζί στην περίοδο της ιμπεριαλιστικής ειρήνης μας ληστεύουν για τα κέρδη τους και στην περίοδο του ιμπεριαλιστικού πολέμου θα μας ληστεύουν και θα μας σκοτώνουν πάλι για τα κέρδη τους.

Θυσιάζουν τα δικαιώματά μας για την πολεμική προετοιμασία και την πολεμική οικονομία.

Οι πολεμικές δαπάνες σε όλον τον κόσμο έφτασαν το αστρονομικό πόσο των 2,72 τρις δολαρίων.

Στην Ε.Ε. τρέχει ήδη το πρόγραμμα ReArm Europe 800 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Στην Ελλάδα, οι στρατιωτικές δαπάνες θα ξεπεράσουν τα 30 δις ευρώ τα επόμενα χρόνια.

Κόβουν από την Υγεία, την Πρόνοια, την Εκπαίδευση, την Κοινωνική Πολιτική για να επιδοτήσουν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων και την πολεμική οικονομία. Η ντροπιαστική «Κοινωνική Συμφωνία» που υπέγραψαν οι μεγαλοεργοδότες, η κυβέρνηση και οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ στοχεύει ώστε να καθηλώσει τους μισθούς και να «παγώσει» τις διεκδικήσεις των συνδικάτων σε αυτά τα πλαίσια.

Απαιτούν από τους εργαζόμενους να έχουν «τα κεφάλια μέσα» και να στηρίξουν τους «εθνικούς στόχους» του κεφαλαίου και των αστικών κυβερνήσεων. Δυναμώνει η εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία, ετοιμάζουν νέα μέτρα περιορισμού της συνδικαλιστικής δράσης. Ξηλώνουν εργασιακά δικαιώματα, επιβάλουν τα 12 ώρα και τα 13ωρα, οι χώροι δουλειάς έχουν γίνει «ΒΙΟΛΑΝΤΕΣ», σύγχρονα κρεματόρια. Θέλουν να συνηθίσουμε την ιδέα να γυρνάνε οι άνθρωποι μας στα φέρετρα για τον πόλεμο και τα κέρδη τους.

Απέναντι στη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης και του πολέμου χρειαζόμαστε ένα εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα που δε θα υποτάσσεται στη στρατηγική των αστικών κυβερνήσεων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Στους στόχους των μεγάλων αφεντικών που τους βαφτίζουν «εθνικούς στόχους» για να γίνουν πλουσιότεροι από την εκμετάλλευση και το αίμα των εργαζομένων. Ένα κίνημα απαλλαγμένο από τη συμβιβαστική αντίληψη της κυβερνητικής εναλλαγής και της αναζήτησης «σωτήρων» οι οποίοι θα συνεχίσουν την ίδια ληστρική πολιτική του κεφαλαίου και καλλιεργούν την αποστράτευση, την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία.

Ένα κίνημα διεκδικητικό, αγωνιστικό, που θα βάζει στο στόχαστρο τις πραγματικές αιτίες της βαρβαρότητας, το καπιταλιστικό κέρδος, την πολιτική στήριξης των μονοπωλίων που απογειώνει την εκμετάλλευση, το άδικο κράτος που υπηρετεί το κεφάλαιο και καταδυναστεύει τη ζωή μας.

Με άνοδο της δικής μας οργάνωσης, με ισχυρά σωματεία στους χώρους δουλειάς και στους κλάδους που θα διασφαλίζεται η μαζική και δημοκρατική συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων. Ένα κίνημα ενωτικό, μαζικό, μαχητικό, που δε θα στρογγυλοκάθεται στα τραπέζια των υπουργείων και των επιχειρηματικών ομίλων, στα παζάρια της ταξικής συνεργασίας όπως κάνουν οι πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Κίνημα απαλλαγμένο από τον θανάσιμο εναγκαλισμό κράτους, εργοδοσίας και εργατοπατέρων τύπου «Παναγόπουλου».

Τα τελευταία χρόνια ζήσαμε συγκλονιστικά συλλαλητήρια όπως η μεγαλύτερη απεργιακή κινητοποίηση των τελευταίων δεκαετιών, το 2025, για να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη. Μεγάλες κινητοποιήσεις ζήσαμε και φέτος, για τα Τέμπη, για να μην περάσουν οι αντιδραστικοί νόμοι που ξηλώνουν το 8ωρο, σκληρές συγκρούσεις σε χώρους δουλειάς, αγώνας για να εκφραστεί η αλληλεγγύη στον λαό της Παλαιστίνης απέναντι στη γενοκτονία που συντελεί το κράτος δολοφόνος του Ισραήλ.

Όλες αυτές οι κινητοποιήσεις αποκαλύπτουν τη μεγάλη οργή που υπάρχει μέσα στον λαό μας από τις συνέπειες της αντεργατικής πολιτικής που θυσιάζει ακόμα και τις ανθρώπινες ζωές για το κέρδος. Ανέδειξαν για άλλη μια φορά τη μεγάλη δύναμη της οργανωμένης εργατικής τάξης και τις δυνατότητες που έχει να βάζει τη σφραγίδα της στις εξελίξεις, παρά την προσπάθεια που κάνουν τα αστικά κόμματα και οι εργατοπατέρες να βγάλουν λάδι το σύστημα της βαρβαρότητας. Κρατήσαμε ψηλά τη σημαία των εργατικών αγώνων με το σύνθημα «Ή ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ Ή ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ».

ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΓΟΔΟΤΩΝ

Σε αυτές τις συνθήκες αναδείχτηκε ακόμα περισσότερο η ανάγκη να δυναμώσει η οργάνωση των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, να μαζικοποιηθούν τα συνδικάτα, να ηττηθεί παντού ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός. Αν δεν είχαν γίνει αποφασιστικά βήματα τα τελευταία χρόνια στην αλλαγή του συσχετισμού δύναμης στο συνδικαλιστικό κίνημα δε θα μπορούσαν να οργανωθούν αυτοί οι αγώνες. Αυτή είναι η μεγάλη συμβολή του ΠΑΜΕ.

Όλες αυτές οι μεγαλειώδης κινητοποιήσεις είχαν απέναντί τους όλες τις κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου, τις ενώσεις των εργοδοτών αλλά και τις πλειοψηφίες στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ, τις δυνάμεις τους σε άλλα συνδικάτα. Διαπιστώσαμε ακόμα μια φορά τον προδοτικό τους ρόλο, στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις την κυβέρνηση και τους επιχειρηματικούς ομίλους. Κορυφαίο γεγονός ήταν η ντροπιαστική «Κοινωνική Συμφωνία» που συνυπέγραψε στα κρυφά το προεδρείο της ΓΣΕΕ. Αυτή είναι άλλωστε η αποστολή του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Η σαπίλα που αναδείχτηκε με τα ευρωπαϊκά προγράμματα και η μηχανή εξαγοράς συνειδήσεων που έχουν στήσει κυβέρνηση, εργοδότες και εργατοπατέρες επιβεβαιώνει και τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι δυνάμεις παραμένουν στις καρέκλες τους. Αυτόν τον μηχανισμό άλλωστε τον έχει καταγγείλει το ΠΑΜΕ εδώ και χρόνια μαζί και τις νοθείες που στηρίζουν αυτόν τον μηχανισμό αναπαραγωγής των εργατοπατέρων.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ

Εφέτος συμπληρώνονται 140 χρόνια από την εξέγερση των εργατών και των εργατριών του Σικάγο για το 8ωρο. Η πάλη τους έγινε σύμβολο της ακατανίκητης δύναμης της εργατικής τάξης, αποφασισμένης να προχωρήσει εμπρός για την κοινωνική απελευθέρωση. Αυτή η δύναμη φωτίζει τους αγώνες σε όλο το διάβα της ιστορίας των εργατών όλου του κόσμου.

Αυτήν την αγωνιστική σκυτάλη παραλαμβάνουμε από την ηρωική εξέγερση των εργαζομένων της Θεσσαλονίκης τον Μάη του 1936 αλλά και από τους 200 συντρόφους μας, τους εκτελεσμένους της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944, που ο ηρωισμός τους ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα. Η πλειοψηφία τους ήταν πρωτοπόροι συνδικαλιστές του Μεσοπολέμου, διώχθηκαν και βασανίστηκαν γιατί δεν υποτάχθηκαν στην εκμετάλλευση της εργοδοσίας αλλά και στη βαρβαρότητα ενός κράτους που θυσίαζε τα δικαιώματα των εργαζομένων στην πολεμική προετοιμασία του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Ο ηρωισμός που εκπέμπουν συγκινούν, διαπαιδαγωγούν, καλλιεργούν αίσθημα αγωνιστικότητας, αφοσίωσης, ανιδιοτέλειας στην πάλη για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Ένα τέτοιο κίνημα πρέπει να δυναμώσει ακόμα πιο αποφασιστικά.

Συνεχίζουμε ακόμα περισσότεροι απέναντι σε δυσκολίες, στη μοιρολατρία, στη λογική του “δε γίνεται τίποτα”, με τη σχεδιασμένη παρέμβασή μας και δράση, με το πλαίσιο πάλης και των αιτημάτων που βάζει στο επίκεντρο τις ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη των λίγων.

Η άσχημη κατάσταση που υπάρχει στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να αλλάξει όπως αλλάζει καθημερινά με εμβληματικά παραδείγματα σε Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, Συνδικάτα, από την ακούραστη δουλειά των συνδικαλιστών που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ.

Ενώνουμε τη δράση με τους συμμάχους μας, τους αυτοαπασχολούμενους των πόλεων, τους φοιτητές και τους μαθητές, την αγροτιά ενάντια στην καταστροφική πολιτική των μονοπωλίων και του κράτους. Τα μπλόκα της αγροτιάς για 52 ημέρες, μαζί με την τεράστια αλληλεγγύη της εργατικής τάξης, έσπασαν της κυβέρνησης τον τσαμπουκά, έφεραν στο επίκεντρο τις πραγματικές λαϊκές ανάγκες στην παραγωγή αγροτικών προϊόντων και τροφίμων που θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους και της πολιτικής της Ε.Ε.

Αξιοποιώντας τη δική μας θετική πείρα μπορούμε να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα ώστε:

►       Να συντονιστούν περισσότερες δυνάμεις σε ένα μεγάλο, πανελλαδικό μέτωπο πάλης.                                             Να πολλαπλασιαστούν οι εστίες του αγώνα, της διεκδίκησης, της αμφισβήτησης της αντεργατικής πολιτικής. Σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, σε κάθε γειτονιά, σε όλη τη χώρα.

►       Να μαζικοποιηθούν τα σωματεία, να ανέβει το επίπεδο οργάνωσης των εργαζομένων, αλλά και λειτουργίας και δράσης των συνδικάτων.

►       Να αλλάξει ο συσχετισμός στους φορείς του κινήματος, στα Συνδικάτα, τις Ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα υπέρ των δυνάμεων της ταξικής πάλης, ενάντια στις δυνάμεις του συμβιβασμού και της υποταγής.

►       Να δυναμώσει η κοινή δράση με τους μαζικούς φορείς του λαϊκού κινήματος, τους φοιτητικούς συλλόγους, τους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους και άλλους φτωχούς βιοπαλαιστές.

Απλώνουμε το χέρι στα θύματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου, στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Δυναμώνουμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη στην Κούβα, στην Παλαιστίνη, σε όσους λαούς αγωνίζονται για την ειρήνη και τη φιλία.

Έχουμε τη δύναμη να τα καταφέρουμε.

Η μεγάλη απεργία των λιμενεργατών σε 20 λιμάνια της Μεσογείου, στις 6 Φλεβάρη όπως και η απεργία των ναυτεργατών στις 5 Μάρτη, που διαδήλωσαν ότι «δε δουλεύουν για τον πόλεμο» δείχνει τον δρόμο και τη δυνατότητα οι εργαζόμενοι να νικήσουν. Δείχνουν τον δρόμο της ανατροπής, με τη χώρα μας έξω από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ και τον λαό νοικοκύρη στον τόπο του.

Καλούμε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις που μαζί δώσαμε τους αγώνες των προηγούμενων χρόνων να πάρουν μέρος στη συζήτηση, στον προβληματισμό, για τον αγωνιστικό σχεδιασμό, για τον συντονισμό των επόμενων βημάτων και σταθμών της δράσης μας.

Δυναμώνουμε τον αγώνα:

·      Έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο! Καμία συμμετοχή στους ΕυρωΝΑΤΟϊκούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.   Να κλείσουν όλες οι βάσεις στη χώρα μας. Να ανακληθεί η ελληνική πυροβολαρχία Πάτριοτ από τη Σαουδική Αραβία και να επιστρέψουν πίσω όλες οι φρεγάτες του πολεμικού ναυτικού και τα F-16. Να μη σταλούν ελληνικά στρατεύματα κατοχής στην Παλαιστίνη.

·      Είμαστε στο πλευρό του λαού της Παλαιστίνης. Απαιτούμε τώρα η κυβέρνηση να αναγνωρίσει το Παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα πριν τον Ιούνη του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

·      Καμία ανατροπή εργασιακών και συνδικαλιστικών μας δικαιωμάτων που σχετίζονται με την προσαρμογή ολόκληρων κλάδων και επιχειρήσεων στις απαιτήσεις της πολεμικής οικονομίας.

·      Σταθερό και συνεχή ημερήσιο χρόνο εργασίας, 7ωρο- 5ήμερο- 35ωρο κατοχυρωμένο μέσα από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, ώστε να κατοχυρώνουμε και τον ελεύθερο χρόνο που έχουμε ανάγκη.

·      Αυξήσεις στους μισθούς, στις συντάξεις και στις κοινωνικές παροχές. Επαναφορά 13ου και 14ου μισθού των δημοσίων υπαλλήλων, της 13ης και 14ης σύνταξης.

·      Επαναφορά κατακτήσεων, όπως οι τριετίες συμπεριλαμβανομένης της περιόδου 2012 – 2023, η αρχή της ευνοϊκότερης σύμβασης, η μετενέργεια, η κυριακάτικη αργία, η πληρωμή υπερωριών.

·      Μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, γιατί οι ζωές μας δεν είναι κόστος. Για να μη μετρήσουμε νέα θύματα στα εργοδοτικά εγκλήματα όπως η «ΒΙΟΛΑΝΤΑ».

·      Απαιτούμε λεφτά για υγεία και παιδεία και όχι για του πολέμου τα σφαγεία. Για να μην είναι εμπόρευμα η υγεία, η πρόνοια, η εκπαίδευση, οι μαζικές μεταφορές, το νερό, η ενέργεια αλλά αποκλειστικά δημόσια κοινωνικά αγαθά.

·      Ουσιαστική προστασία των εργαζόμενων γυναικών και της μητρότητας μέσα από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Να γίνει υποχρεωτικά καθολική η εφαρμογή του επιδόματος γάμου στο 10%.

·      Επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους και χωρίς προϋποθέσεις στο 80% του μισθού.

·      Μέτρα ενάντια στην ακρίβεια και για την προστασία του εργατικού – λαϊκού εισοδήματος. Αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ για κάθε εργαζόμενο και 3.000 ευρώ για κάθε παιδί. Μείωση τιμών και πλαφόν στις τιμές της ενέργειας και των ειδών λαϊκής κατανάλωσης, κατάργηση του ΦΠΑ και των έμμεσων φόρων σε όλα αυτά τα ήδη για τα εργατικά και λαϊκά νοικοκυριά. Αφορολόγητο πετρέλαιο για τους αγρότες.

·      Ανασύσταση του ΟΕΚ για σύγχρονη και φθηνή κατοικία. Δυναμώνουμε τη δράση και την αλληλεγγύη απέναντι στους πλειστηριασμούς, στην ασυδοσία των “κορακιών” πάνω στο βιός του λαού.

·      Προστασία των συνδικαλιστικών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Απειθαρχία στους νόμους της εργοδοτικής και κυβερνητικής καταστολής.

ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ,

Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΟΠΛΟ ΜΑΣ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΕΛΠΙΔΑ ΜΑΣ Ο ΑΓΩΝΑΣ

Όλοι και όλες στην ΔΔΕ ανατολικής Θεσσαλονίκης την Παρασκευή 27/3 στις 14:00

 

Για την προστασία των εκπαιδευτικών και την υπεράσπιση του παιδαγωγικού μας έργου

Κινητοποίηση την Παρασκευή 27/03 στις 14:00 στη ΔΔΕ ανατολικής Θεσσαλονίκης

(Κηρύσσουμε μονόωρη διευκολυντική στάση εργασίας από 1μμ- 2μμ)

 Το ΔΣ της Α΄ ΕΛΜΕ καλεί όλους τους συναδέλφους να δώσουν δυναμικό παρών στην κινητοποίηση της Παρασκευής 27/3 14:00 στη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης. Χρειάζεται η παρουσία όλων μας για να δώσουμε μια δυναμική απάντηση στην αυθαιρεσία και τον αυταρχισμό της διεύθυνσης και του υπουργείου, απέναντι στις άθλιες πολιτικές που εμποδίζουν και απαξιώνουν το εκπαιδευτικό έργο και την αξιοπρέπειά μας, που κάνουν την καθημερινότητά μας πιο δύσκολη. Σε αυτή την κατεύθυνση η ΟΛΜΕ κάλεσε κινητοποιήσεις για τη νέα πειθαρχική συναδέλφων, μελών της ΕΛΜΕ Λακωνίας, για την συμμετοχή τους στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση.

Η ευθύνη για τα προβλήματα που οξύνονται μέσα στα σχολεία, καθώς και η τραγική κατάληξη της συναδέλφου, βαραίνει το Υπουργείο Παιδείας και τη διοίκηση της εκπαίδευσης (ΔΔΕ και ΠΔΕ), που γνωρίζουν πολύ καλά την πραγματική κατάσταση των σχολείων, αλλά συνειδητά την αγνοούν. Καλούμε τη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης και την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας να αντιμετωπίσουν άμεσα τα προβλήματα.

ΩΣ ΕΔΩ!

Να βάλουμε φραγμό στην αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης  και της ΔΔΕ,

στην παραβίαση των εργασιακών και συνδικαλιστικών μας  δικαιωμάτων

και στα σχέδια διάλυσης του δημόσιου σχολείου.

Καμία συγκάλυψη και μετάθεση ευθυνών για τον θάνατο της συναδέλφισσας 

Σοφίας Χρηστίδου

Η ΔΙΔΕ ανατολικής Θεσσαλονίκης να αναλάβει τις ευθύνες της και να παραιτηθεί.

 

Όλοι και όλες στην ΔΔΕ ανατολικής Θεσσαλονίκης την Παρασκευή  27/3 στις 14:00

ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ: Με αφορμή τον θάνατο της συναδέλφισσας - Κινητοποίηση στην ΠΔΕ Δευτέρα 16/3 στις 2.30μμ για τις συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών

 

Η ευθύνη για τα προβλήματα που οξύνονται μέσα στα σχολεία βαραίνει το Υπουργείο Παιδείας και τη διοίκηση της εκπαίδευσης, που γνωρίζουν πολύ καλά την πραγματική κατάσταση των σχολείων, αλλά συνειδητά την αγνοούν. Καλούμε τη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης και την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας να αντιμετωπίσουν άμεσα τα προβλήματα. 

Απαιτούνται μέτρα τώρα, με βάση τις διεκδικήσεις του κλάδου, για την πραγματική στήριξη και προστασία των εκπαιδευτικών. Δεν θα είναι αύριο αργά, είναι ήδη αργά!

Καλούμε όλους τους συναδέλφους σε παράσταση διαμαρτυρίας  

στην Περιφερειακή Δ/νση Εκπαίδευσης Κεντρ. Μακεδονίας 

τη Δευτέρα 16/03 στις 2.30μμ 

(Λεωφόρο Γεωργικής Σχολής 65, Κτίριο ZEDA)

ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ Α΄ ΕΛΜΕ: Με αφορμή τον θάνατο της συναδέλφισσας - Κινητοποίηση στη ΔΔΕ Ανατολικής Παρασκευή 13/3 στις 2.30μμ για τις συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών

 

Η ευθύνη για τα προβλήματα που οξύνονται μέσα στα σχολεία βαραίνει το Υπουργείο Παιδείας και τη διοίκηση της εκπαίδευσης, που γνωρίζουν πολύ καλά την πραγματική κατάσταση των σχολείων, αλλά συνειδητά την αγνοούν. Καλούμε τη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης και την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας να αντιμετωπίσουν άμεσα τα προβλήματα. 

Καλούμε όλους τους συναδέλφους σε παράσταση διαμαρτυρίας  

στη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης την Παρασκευή 13/03 στις 2.30μμ 

Για τον αυταρχισμό της διευθύντριας ΔΔΕ ανατολικής Θεσσαλονίκης

 

Η ΓΣ της Α΄ ΕΛΜΕ καταδικάζει τον αυταρχισμό της διευθύντριας ΔΔΕ ανατολικής Θεσσαλονίκης

Η ΓΣ της Α΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης καταδικάζει τον αυταρχισμό της διευθύντριας ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης Ζ. Βαζούρα και καταγγέλλει την στοχοποίηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και της συνδικαλιστικής ελευθερίας.

Εκρηκτική είναι πλέον η κατάσταση στα σχολεία της Ανατολικής Θεσσαλονίκης καθώς η διευθύντρια διαχειρίζεται με έναν ολοένα και εντεινόμενο αυταρχισμό την αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης. Ο υπερβάλλον ζήλος της διοίκησης να κρύψει την πολιτική υποχρηματοδότησης της κυβέρνησης που υπηρετεί, έχει οδηγήσει σε οξυμένα και χρόνια προβλήματα, ενώ τα πολυάριθμα κενά σε ειδικότητες που λειτουργούν διαλυτικά στην εκπαιδευτική διαδικασία, αντιμετωπίζονται με αυθαίρετες και συνεχείς μετακινήσεις από σχολείο σε σχολείο ακόμη και στα μισά της χρονιάς, με τοποθετήσεις μέχρι και σε 5 σχολεία, με υπερωρίες για την κάλυψη ολόκληρων κενών που είναι γνωστά από την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Οι τοποθετήσεις και τα κενά δεν δημοσιοποιούνται με ευθύνη της διευθύντριας, οι υπηρεσιακές μεταβολές γίνονται εξαρχής σε καθεστώς αδιαφάνειας και αυθαιρεσίας, με το ΠΥΣΔΕ απλά να επικυρώνει, ενώ οι ενστάσεις και οι αιτήσεις ακρόασης των συναδέλφων είτε αγνοούνται είτε αντιμετωπίζονται με αυταρχικές εκρήξεις και απειλές.

Στοιχείο της καθημερινότητας των σχολείων έχει γίνει ο διοικητικός αυταρχισμός, πολύ συχνά μέσα από προφορικές εντολές προς διευθυντές και εκπαιδευτικούς απαιτώντας την επιβολή αυθαίρετων αποφάσεων,  ωσάν να μπορούν να εξαφανίσουν τα προβλήματα οι απειλές για πειθαρχικά και η περικοπή των αδειών, ακόμα και όταν αφορούν θέματα υγείας.

Σε αυτά έρχονται να προστεθούν οι μεθοδεύσεις σε βάρος της συνδικαλιστικής δράσης και του αγώνα του κλάδου ενάντια στην αξιολόγηση με τη συμμετοχή στην απεργία-αποχή της ΕΛΜΕ και της ΑΔΕΔΥ. Πότε δεν γίνονται δεκτές -παράνομα- στο πρωτόκολλο σχολικής μονάδας οι συλλογικές δηλώσεις συμμετοχής στην απεργία-αποχή, πότε αυθαίρετα δεν «αναγνωρίζει» την απεργία-αποχή που έχουν προκηρύξει οι ΕΛΜΕ ενώ δεν έχει προχωρήσει σε προσφυγή εναντίον της, πότε εμποδίζεται η αναφορά στην απεργία-αποχή στα «μονομερή πρακτικά», πάντα με στόχο να εμφανιστεί ότι ο συνάδελφος δεν συμμετέχει συλλογικά σε μορφές πάλης της ΕΛΜΕ, αλλά ...διαπράττει παράπτωμα.

Η ΓΣ στέκεται στο πλευρό των συναδέλφων που τεκμηριωμένα και αποφασιστικά δίνουν αγώνα για το δημόσιο σχολείο και την εργασιακή αξιοπρέπεια και απαιτούν να μπει ένα τέλος σε αυτό το καθεστώς αυταρχικού ζόφου στα σχολεία της Ανατολικής Θεσσαλονίκης που υπονομεύει την εκπαιδευτική διαδικασία.

ΟΛΜΕ: 1. Ψήφισμα συμπαράστασης στα μέλη της ΕΛΜΕ Πειραιά, 2. Για το θάνατο της εκπαιδευτικού στη Θεσσαλονίκη

 Ψήφισμα συμπαράστασης στα μέλη της ΕΛΜΕ Πειραιά

Για το θάνατο της εκπαιδευτικού στη Θεσσαλονίκη

Με αφορμή τον θάνατο της συναδέλφισσας - Κινητοποιήσεις στη ΔΔΕ Ανατολικής και ΠΔΕ για τις συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών

 

Για τον τραγικό θάνατο συναδέλφισσας

Ο θάνατος της συναδέλφισσας Σοφίας Χρηστίδου αποτελεί ένα τραγικό γεγονός που συγκλονίζει την εκπαιδευτική κοινότητα. Το ΔΣ της Α΄ ΕΛΜΕ εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά της και στους συναδέλφους της.

Το τραγικό αυτό γεγονός επαναφέρει με οδυνηρό τρόπο στο προσκήνιο την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στα σχολεία, ως αποτέλεσμα της διαχρονικής αντιεκπαιδευτικής πολιτικής όλων των κυβερνήσεων. Το περιστατικό αυτό δεν μπορεί να ιδωθεί ως ένα «μεμονωμένο γεγονός.

Αναδεικνύει το γεγονός ότι η κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας έχουν αφήσει τους εκπαιδευτικούς χωρίς ουσιαστική στήριξη απέναντι στις ολοένα αυξανόμενες απαιτήσεις και πιέσεις της καθημερινής σχολικής πραγματικότητας που είναι αποκαλυπτική: πολυπληθή τμήματα, μετακινήσεις σε 4 και 5 σχολεία, υποχρεωτικές υπερωρίες, εντατικοποίηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, ελλιπής στήριξη των σχολικών μονάδων με κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους, με συμβούλους παιδαγωγικής ευθύνης που ασχολούνται με την αξιολόγηση και ένα διαρκώς αυξανόμενο βάρος ευθυνών στους εκπαιδευτικούς.

Οι εκπαιδευτικοί βάλλονται από παντού. Χωρίς την αναγνώριση που αξίζει στο εκπαιδευτικό τους έργο. Απαξιώνονται οικονομικά, επαγγελματικά, επιστημονικά. Βιώνουν εντατικοποίηση, ανασφάλεια, πίεση και εξουθένωση. Στοχοποιούνται και ενοχοποιούνται. Ηλεκτρονικές πλατφόρμες καταγγελιών, διαρκείς απειλές, πογκρόμ πειθαρχικών διώξεων, νέο πειθαρχικό, επιβολή ενός ασφυκτικού διοικητικού αυταρχισμού, αξιολόγηση-πειθάρχηση και ανταγωνισμός, μετατρέπουν τον εκπαιδευτικό από παιδαγωγό σε υπό επιτήρηση υπάλληλο, εύκολο εξιλαστήριο θύμα για οτιδήποτε συμβαίνει στο σχολείο και στην κοινωνία γενικότερα, μέσα σε ένα σχολείο όπου το οξυγόνο λιγοστεύει.

Την ίδια στιγμή, μέσα στο σχολείο αντανακλώνται οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που βιώνουν οι μαθητές και οι οικογένειές τους, η εξάντληση από το άγχος των εξετάσεων και των φροντιστηρίων, που θα γιγαντωθούν ακόμη περισσότερο αν εφαρμοστεί το λεγόμενο «εθνικό απολυτήριο», κάνοντας το σχολείο ακόμη πιο πιεστικό και αποκρουστικό για τα παιδιά.

Όλη αυτή η κατάσταση δεν μπορεί παρά να μας γεμίζει οργή.

Η αναζήτηση ευθυνών ανάμεσα στους μαθητές του σχολείου, στον σύλλογο διδασκόντων ή στους γονείς συσκοτίζει το μεγάλο πρόβλημα: την εργασιακή, παιδαγωγική και ανθρώπινη απαξίωση των εκπαιδευτικών από την αντιεκπαιδευτική πολιτική που εφαρμόζεται διαχρονικά.

Ταυτόχρονα υπονομεύονται συστηματικά βασικές δομές στήριξης του δημόσιου σχολείου και των μαθητών, ιδιαίτερα όσων αντιμετωπίζουν αυξημένα μαθησιακά, ψυχολογικά, κοινωνικά προβλήματα. Τμήματα ένταξης που υπολειτουργούν, παράλληλη στήριξη που ουσιαστικά υπονομεύεται, εκπαιδευτικοί μετακινούμενοι σε πολλά σχολεία, χιλιάδες αναπληρωτές σε μόνιμη ανασφάλεια.  Σήμερα στα σχολεία δεν υπάρχουν όχι μόνο ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, βοηθητικό  προσωπικό κ.ά., ενώ σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχουν ούτε εκπαιδευτικοί κι ας βρισκόμαστε προς το τέλος της χρονιάς. Την ίδια στιγμή προωθούν απροκάλυπτα την πολιτική των διώξεων και της καταστολής απέναντι στους εκπαιδευτικούς, ενισχύοντας παράλληλα την πορεία εμπορευματοποίησης και υποβάθμισης του δημόσιου σχολείου.

Αντί το Υπουργείο Παιδείας να ενισχύσει τη συλλογική λειτουργία της σχολικής κοινότητας, προωθείται συστηματικά η λογική της ατομικής ευθύνης και της ατομικής λύσης. Όταν προκύπτουν προβλήματα στο σχολείο, η απάντηση δεν είναι η ενίσχυση των δομών, της συνεργασίας και της στήριξης. Η απάντηση είναι η ενοχοποίηση: των μαθητών, των οικογενειών τους και τελικά των ίδιων των εκπαιδευτικών. Με αυτό τον τρόπο ενεργοποιούνται τα πιο σκοτεινά αντανακλαστικά μιας κοινωνίας που μοιάζει ολοένα και περισσότερο με αρένα, όπου κυριαρχεί ο κοινωνικός κανιβαλισμός και η αναζήτηση ενόχων. Εκπαιδευτικοί και μαθητές εμφανίζονται εναλλάξ ως θύματα και θύτες ο ένας του άλλου, ενώ στην πραγματικότητα είναι και οι δύο θύματα της ίδιας αντιλαϊκής αντιεκπαιδευτικής πολιτικής.

Φυσικά, δεν αρκεί μόνο η διερεύνηση των γεγονότων αν και αυτό είναι αναγκαίο και πρέπει να γίνει. Το πιο σημαντικό είναι να παρθούν άμεσα μέτρα για την ουσιαστική στήριξη των εκπαιδευτικών και να ανατραπούν οι άθλιες πολιτικές που απαξιώνουν το έργο και την αξιοπρέπειά μας. Η Διεύθυνση Ανατολικής Θεσσαλονίκης, αντί να λειτουργεί ως στήριγμα των σχολείων, αντί να συμβάλει  στην επίλυση προβλημάτων που ξεπηδούν από ιδιαίτερες συνθήκες και καταστάσεις, έγκαιρα με διακριτικότητα και ενσυναίσθηση, έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον έντονου διοικητισμού, ασφυκτικών πιέσεων και ελέγχου, εργασιακής εξουθένωσης, παραβίασης των εργασιακών και συνδικαλιστικών μας δικαιωμάτων. Την ίδια στιγμή, προβλήματα που εμφανίζονται στα σχολεία είναι γνωστά στη διοίκηση, χωρίς όμως να λαμβάνονται έγκαιρα τα απαραίτητα μέτρα στήριξης.  Όταν γνωρίζει και δεν παρεμβαίνει ουσιαστικά, δεν μπορεί να μετακυλύει την ευθύνη αποκλειστικά στον εκπαιδευτικό της τάξης.

Τα σχολεία οφείλουν να είναι χώροι αγωγής, γνώσης, χώροι με σαφή πλαίσια και όρους δημοκρατικής λειτουργίας, χώροι ηρεμίας, σεβασμού και ανοχής, όπου δικαιούμαστε να εργαζόμαστε με ασφάλεια και συνεργατικότητα. Όμως, όταν όλα αυτά δεν είναι πλέον αυτονόητα αλλά βάλλονται, οφείλουμε να τα διεκδικήσουμε με την καθημερινή πράξη μας, συσπειρωμένοι γύρω από τα Σωματεία μας, προστατεύοντας ο ένας τον άλλον, για να μην κατισχύσει  ένα σχολείο που ασφυκτιά και  κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν χώρο επιτήρησης, φόβου και εξουθένωσης των ανθρώπων που το υπηρετούν. Γιατί ένα σχολείο που ασφυκτιά δεν μπορεί να μορφώσει ελεύθερους ανθρώπους.

Επιτακτική όσο ποτέ σήμερα η ανάγκη οργάνωσης αποφασιστικού αγώνα για την ανατροπή των πολιτικών που μας συνθλίβουν. Για ένα σχολείο δημόσιο, δωρεάν, ανθρώπινο, δημοκρατικό και ελεύθερο που θα χωρά όλους τους μαθητές, εκπαιδευτικούς και όλη τη γνώση. Για την παιδαγωγική και εργασιακή μας  αξιοπρέπεια!

Απαιτούνται μέτρα τώρα, με βάση τις διεκδικήσεις του κλάδου, για την πραγματική στήριξη και προστασία των εκπαιδευτικών. Δεν θα είναι αύριο αργά, είναι ήδη αργά.

Η ευθύνη για τα προβλήματα που οξύνονται μέσα στα σχολεία βαραίνει το Υπουργείο Παιδείας και τη διοίκηση της εκπαίδευσης, που γνωρίζουν πολύ καλά την πραγματική κατάσταση των σχολείων, αλλά συνειδητά την αγνοούν. Καλούμε τη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης και την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας να αντιμετωπίσουν άμεσα τα προβλήματα.

·         Καλούμε το ΔΣ της ΟΛΜΕ να αναλάβει εδώ και τώρα αγωνιστικές πρωτοβουλίες για την υπεράσπιση της εργασιακής και παιδαγωγικής υπόστασης των εκπαιδευτικών, προχωρώντας στην προκήρυξη πανεκπαιδευτικής κινητοποίησης μέσα στον Μάρτη.

Καλούμε όλους τους συναδέλφους σε παράσταση διαμαρτυρίας  

στη ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης την Παρασκευή 13/03 στις 2.30μμ και 

στην ΠΔΕ Κεντρικής Μακεδονίας τη Δευτέρα 16/03 στις 2.15μμ